Bigorre to dawne hrabstwo w środkowych Pirenejach, na wschód od Béarn. Nie ma dziś własnych granic: w 1790 r. stało się trzonem departamentu Hautes-Pyrénées i mieszkańcy departamentu wciąż nazywają siebie Bigourdans. Opis przyjmuje granicę historyczną hrabstwa: Lavedan, czyli górną dolinę Gave de Pau z Lourdes, Argelès-Gazost, Val d'Azun, Cauterets, Luz i Gavarnie, dolinę Adour z Campan i Bagnères-de-Bigorre oraz równinę wokół Tarbes. Doliny Louron i Aure, do których zjeżdża się z Col de Peyresourde, należały do osobnego kraju Quatre-Vallées. Do departamentu włączono je dopiero w 1790 r. i opis wspomina je tylko jako przedłużenie Bigorre. Za samą przełęczą Peyresourde zaczyna się Comminges z Luchon. Krajobraz wyrzeźbiły lodowce: ten, który wypełniał dolinę Gave de Pau, miał prawie kilometr grubości i 7–8 km szerokości. Najwyżej sięga Vignemale (3298 m), a najsłynniejszy jest cyrk Gavarnie, od 1997 r. razem z hiszpańską Ordesą na liście UNESCO jako „Pyrénées – Mont Perdu”.

Nazwa pochodzi od Bigerriones, akwitańskiego ludu mówiącego językiem pokrewnym baskijskiemu, którego w czasie wojny galijskiej podbił Publiusz Krassus, legat Cezara. Hrabstwo ze stolicą w Tarbes powstało w IX w., a w XIII w. stało się łupem sąsiadów: o spadek po hrabinie Petronelli procesowali się Montfortowie, wicehrabiowie Béarn i król Nawarry, aż korona francuska przejęła Bigorre. W 1360 r. pokój w Brétigny oddał je Anglikom, Karol V odzyskał je w latach 1369–1373, a w 1425 r. przeszło na hrabiów Foix, panów Béarn. Wraz z dziedzictwem Albretów trafiło do Henryka IV, który w 1607 r. ostatecznie przyłączył je do korony. Przy podziale Francji na departamenty planowano połączyć Bigorre z Béarn, ale oba kraje były sobie zbyt niechętne; posłowi z Tarbes Bertrandowi Barère udało się wywalczyć osobny departament. W Tarbes urodził się 2 października 1851 r. marszałek Ferdinand Foch, w 1918 r. naczelny wódz wojsk sprzymierzonych.

Światową sławę dało Bigorre Lourdes. 11 lutego 1858 r. czternastoletnia Bernadette Soubirous, zbierając chrust nad Gave de Pau, ujrzała w grocie Massabielle postać w bieli; widzenie powtórzyło się osiemnaście razy, do 16 lipca. 25 marca postać przedstawiła się nie po francusku, lecz w miejscowej mowie gaskońskiej: „Que soy era Immaculada Counceptiou” („Jestem Niepokalane Poczęcie”). Biskup Tarbes uznał objawienia 18 stycznia 1862 r. i nad grotą zaczęły rosnąć bazyliki. Dziś Lourdes to jedno z największych sanktuariów maryjnych świata i po Paryżu miasto z największą liczbą hoteli we Francji. Bigurdański, gaskońska odmiana okcytańskiego, był do XIX w. językiem codziennym w każdej rodzinie, a w 1892 r. w Arrens, w Val d'Azun, Simin Palay i Michel Camélat zaczęli wydawać pierwszy almanach w tej mowie, zalążek gaskońskiego odrodzenia literackiego.

Pierwszą gałęzią gospodarki jest turystyka: pielgrzymi, uzdrowiska (Cauterets, Barèges, Luz-Saint-Sauveur, Bagnères-de-Bigorre, Argelès-Gazost), stacje narciarskie i obserwatorium na Pic du Midi de Bigorre, którego pierwsze budynki ukończono na wysokości 2877 m w 1882 r. Uzdrowiska rozkwitły za Napoleona III, który razem z cesarzową Eugenią przeforsował „drogi uzdrowiskowe” przez przełęcze; to po nich jeździ się dziś Route des Cols. Na równinie Tarbes rośnie kukurydza i hoduje się bydło, a w mieście i wokół lotniska Tarbes-Lourdes działa przemysł kolejowy i lotniczy. Stadnina w Tarbes, założona w 1806 r. przez Napoleona I, wyhodowała najpierw konia bojowego „navarrin”, a potem rasę angloarabską.