Droga zaczyna się w Val d'Aran, okcytańskojęzycznej dolinie Katalonii, z której Garonna płynie do Francji. Z Vielhy N-230 schodzi doliną do Bossòst, a stamtąd N-141 wspina się w lesie na Eth Portilhon, po francusku Col du Portillon (1293 m). Nazwa znaczy „mała przełęcz”, bo port to w Pirenejach zwykłe słowo na przełęcz. Po francuskiej stronie D618A zjeżdża doliną Burbe do Bagnères-de-Luchon, „królowej Pirenejów”. Kurort zawdzięcza swój rozkwit Antoine'owi Mégretowi d'Étigny, intendentowi Gaskonii. Od 1759 r. budował on przejezdne drogi, siłą zmuszając mieszkańców do pańszczyzny drogowej, aż musiał ściągnąć dragonów, a w 1761 r. zreorganizował łaźnie. Jego imię nosi główna aleja miasta, Allées d'Étigny, a pomnik z 1889 r. stoi przed termami.

Z Luchon D618 wspina się doliną Larboust na Col de Peyresourde (1569 m). Nazwa znaczy „głucha skała”. Przełęcz od zawsze była głównym przejściem z Luchon do doliny Louron, a drogę po stronie Larboust kazał wytyczyć w XVIII w. ten sam d'Étigny. Dalej poprowadzono ją jako drogę uzdrowiskową Napoleona III. W 1868 r. poseł Achille Jubinal chwalił w parlamencie, że dzięki cesarzowi przez Aspin, Tourmalet i Peyresourde jeździ się powozem w cztery konie równie łatwo jak przez plac Zgody w Paryżu. Szczyt przełęczy wyznacza granicę departamentów Haute-Garonne i Hautes-Pyrénées, a zarazem dawną granicę Comminges i doliny Louron. Las państwowy na zboczach założono na początku XX w., żeby chronił drogę przed lawinami i spływami błota.

Peyresourde była pierwszą przełęczą wielkiego etapu Tour de France z Luchon do Bayonne 21 lipca 1910 r.: po 15 km podjazdu Octave Lapize minął szczyt razem z Gustave'em Garrigou. Od tego czasu Tour przejechał przez nią 71 razy. Najgłośniej było w 2016 r., gdy Chris Froome niespodziewanie zaatakował na zjeździe do Luchon, zaskoczył rywali i wygrał etap samotnie, a po nim założył żółtą koszulkę. Pod przełęczą leży lotnisko górskie Peyresourde-Balestas z pasem długości 470 m i nachyleniem 15%. W styczniu i lutym 1997 r. nakręcono tu początek filmu o Bondzie „Jutro nie umiera nigdy”: scenę nielegalnego targu broni, rozgrywającą się rzekomo w odległych górach daleko od Francji. Dziś lotnisko nazywa się „Altiport 007”.

Po zachodniej stronie droga zjeżdża do doliny Louron, dawnej doliny lodowcowej z jeziorami. Na jej dnie leży jezioro Génos-Loudenvielle, a w latach 1929–1932 ponad tysiąc robotników budowało tu elektrownie wodne. Mówi się tu po gaskońsku, a w czasach Franco setki Hiszpanów przechodziły przełęczami z Aragonii do Louron, uciekając przed reżimem. Droga kończy się w Arreau, gdzie Louron łączy się z doliną Aure i gdzie zaczyna się podjazd na Col d'Aspin.