Cordillera Blanca, „Biała Kordyliera” w peruwiańskim regionie Áncash, to najrozleglejsze zlodowacone pasmo w tropikach: w samym Parku Narodowym Huascarán leży ok. 660 lodowców i ok. 300 jezior polodowcowych. Park założono w 1975 r., a w 1985 r. wpisano na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Nad wszystkim góruje Huascarán, którego południowy wierzchołek (6768 m) jest najwyższym szczytem Peru i całej strefy międzyzwrotnikowej. Pętla obiega jego masyw: z doliny rzeki Santa, zwanej Callejón de Huaylas, przebija się tunelem pod granią na wschodnią stronę gór, do doliny Conchucos, a wraca przez przełęcz Portachuelo de Llanganuco, na północ od Huascarán. To ok. 240 km, z czego ok. 130 km szutru i dwa razy wysokość ok. 4700 m.

Z Carhuaz droga AN-107 wspina się przez Shillę w dolinę Ulta i kończy podjazd ciągiem kilkudziesięciu serpentyn pod lodowcami. Nazwa przełęczy pochodzi z sierpnia 1936 r.: młodzi mieszkańcy Chacas szukali wtedy przejścia przez góry i nazwali wąską przełęcz nad doliną Ulta „Punta Olímpica”, na cześć piłkarzy Peru, którzy 8 sierpnia na igrzyskach w Berlinie pokonali Austrię 4:2 po dogrywce. Zwycięstwo nie przetrwało: Austria złożyła protest, zarządzono powtórkę przy zamkniętych drzwiach, a ekipa Peru na znak protestu wyjechała z Niemiec. Pierwszy tunel drążyli od 1980 r. mieszkańcy Chacas z saperami armii na ok. 4800 m; otwarty w 1984 r., był raz po raz zasypywany przez lawiny i obrywy, w 1987 r. zamknięto go na stałe i ruch poszedł przekopem jeszcze wyżej. Obecny tunel, długi na 1384 m, zbudowała brazylijska firma Odebrecht za pieniądze regionu Áncash z opłat od kopalń. Drążono go od 15 maja 2012 r. do 24 lutego 2013 r., a otwarto w sierpniu 2013 r. To najwyżej położony tunel drogowy w obu Amerykach i jeden z najwyższych na świecie; miejsce w światowych rankingach (piąte, szóste) zależy od źródła i przyjętej definicji, a starsze określenie „najwyższy na świecie” jest już nieaktualne.

Po wschodniej stronie droga zjeżdża do Chacas (ok. 3360 m), miasteczka założonego w 1572 r. jako San Martín de Chacas, z białymi domami i rzeźbionymi drewnianymi balkonami. Jego dzisiejszy wygląd w dużej mierze zawdzięcza włoskiemu salezjaninowi Ugo De Censiemu, który od 1976 r. był tu proboszczem i założycielem Operación Mato Grosso. Przy jego misji powstała bezpłatna szkoła rzemiosła: chłopcy z biednych wiosek uczą się stolarstwa i snycerki, a absolwenci tworzą spółdzielnię Artesanos Don Bosco, która robi meble i sztukę sakralną także na zamówienia z zagranicy. Najważniejsze święto miasteczka to odpust Mama Ashu, Matki Boskiej Wniebowziętej, w połowie sierpnia [daty do sprawdzenia]. Dalej asfalt prowadzi doliną przez Acochaca, a za nią zaczyna się szuter: Carretera Longitudinal de Conchucos (PE-14C) na północ i AN-106 na zachód do Yanamy.

Z Yanamy (ok. 3380 m) AN-106 wspina się na Portachuelo de Llanganuco (4767 m), siodło na głównej grani Cordillera Blanca, na północ od Huascarán. Po zachodniej stronie schodzi serpentynami do Quebrada de Llanganuco, polodowcowej doliny ze stromymi ścianami między masywami Huascarán i Huandoy, na której dnie leżą dwa turkusowe jeziora: wyżej Orconcocha, niżej Chinancocha (ok. 3850 m). Nazwy z keczua tłumaczy się zwykle jako „jezioro męskie” i „jezioro żeńskie”. Z zakrętów nad jeziorami widać lodowce Huascarán i Chopicalqui, a przy Chinancocha miejscowa społeczność prowadzi stragany i wynajmuje łódki.

Doliną Llanganuco droga zjeżdża do Yungay, miasta, które zniknęło w kilka minut. 31 maja 1970 r. o 15:23 trzęsienie ziemi o magnitudzie 7,9 z ogniskiem pod oceanem koło Chimbote oderwało fragment północnej ściany Huascarán. Lawina lodu, skał i błota przebyła ok. 18 km ze średnią prędkością szacowaną na ok. 280–335 km/h i zasypała Yungay oraz Ranrahircę. Liczby ofiar różnią się w źródłach: w samym Yungay i okolicy od ok. 15–18 tys. do ok. 20 tys., a całe trzęsienie zabiło ok. 67–70 tys. ludzi w Peru. Przeżyło kilkaset osób, m.in. ok. 90 tych, którzy wbiegli na wzgórze cmentarne z figurą Chrystusa, i dzieci z przedstawienia objazdowego cyrku. Miejsce dawnego Yungay jest dziś cmentarzem narodowym Campo Santo, na którym nie wolno kopać; nowe miasto zbudowano tuż obok, na północy. Ostatni odcinek pętli to PE-3N wzdłuż rzeki Santa, z powrotem do Carhuaz.